از جمله شواهد روشنى كه اين تفسير را تأييد مى‌كند، حديثى است كه از امام باقر عليه السلام نقل شده: از آن حضرت سؤال كردند: كَثْرَةُ الْقَرائَةِ أَفْضَلُ أَوْ كَثْرَةُ الدُّعاءِ؟:
«آيا بسيار تلاوت قرآن كردن افضل است، يا بسيار دعا نمودن»؟
امام در پاسخ فرمود: كَثْرَةُ الدُّعَاءِ أَفْضَلُ وَ قَرَأَ هذِهِ الآيَةُ: «بسيار دعا كردن افضل است و سپس آيه فوق را تلاوت فرمود». «١»
***
نكته:
دعا، راه خودسازى و خداشناسى
مى‌دانيم در آيات قرآن، و روايات اسلامى، اهميت زيادى به مسأله دعا داده شده، كه نمونه آن آيه فوق بوده، ولى، ممكن است قبول اين امر براى بعضى در ابتدا سنگين باشد كه، دعا كردن كار بسيار آسانى است و از همه كس، ساخته است، و يا قدم را از اين فراتر نهند و بگويند: دعا كار افراد بيچاره است! اين كه اهميتى ندارد!.
ولى اشتباه از اينجا ناشى مى‌شود كه: دعا را خالى و برهنه از شرائطش مى‌نگرند، در حالى كه اگر شرائط خاص دعا در نظر گرفته شود، اين حقيقت به وضوح ثابت مى‌شود كه: دعا وسيله مؤثرى است براى خودسازى و پيوند نزديكى است ميان انسان و خدا.
نخستين شرط دعا، شناخت كسى است كه انسان او را مى‌خواند.
شرط ديگر شستشوى قلب و دل، و آماده ساختن روح، براى تقاضاى از او