«ما پيامبران ارثى از خود به يادگار نمى‌گذاريم، و آنچه از ما بماند بايد به عنوان صدقه در راه خدا مصرف شود».
و گاه آن را با حذف جمله اول، به صورت «ما تَرَكْناهُ صَدَقَةٌ» نقل كرده‌اند.
سند اين حديث، غالباً در كتب معروف اهل سنت به «ابوبكر» منتهى مى‌شود كه بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله زمام امور مسلمين را به دست گرفت، و هنگامى كه حضرت فاطمه عليها السلام و يا بعضى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله ميراث خود را از او خواستند، او به استناد اين حديث از دادن ميراث به آنان سر باز زد!. «١»
قابل توجه اين كه: در مدرك اخير در حديثى از «عايشه» چنين مى‌خوانيم:
«فاطمه عليها السلام و عباس، بعد از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله نزد ابوبكر آمدند و ميراثشان از ناحيه پيامبر را مى‌خواستند، آنها در آن موقع زمينشان را در «فدك» و سهمشان را از «خيبر» مطالبه مى‌كردند.
ابوبكر گفت: من از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم گفت: «ما چيزى را به ارث نمى‌گذاريم و آنچه از ما بماند صدقه است ...».
هنگامى كه فاطمه عليها السلام اين سخن را شنيد، با حالتى خشمگين «ابوبكر» را ترك كرد و تا آخر عمر با او يك كلمه سخن نگفت». «٢»
اين حديث از جهات مختلفى قابل نقد و بررسى است ولى آنچه در حوصله اين تفسير مى‌گنجد، امور زير است:
١- اين حديث با متن قرآن سازگار نيست، و طبق قواعد اصولى كه در دست داريم، هر حديثى كه موافق «كتاب اللَّه» نباشد، از درجه اعتبار ساقط است، و نمى‌توان به عنوان حديث پيامبر صلى الله عليه و آله و يا سائر معصومين عليهم السلام روى آن تكيه كرد.