١٨٣- و حق مردم را كم نگذاريد، و در زمين تلاش براى فساد نكنيد!
١٨٤- از (نا فرمانى) كسى كه شما و اقوام پيشين را آفريد بپرهيزيد»!
تفسير:
«شعيب» و اصحاب «ايكه»
اين هفتمين و آخرين حلقه از داستان‌هاى پيامبران است كه در اين سوره آمده، و آن داستان پيامبر بزرگ خدا «شعيب» عليه السلام و قوم سركش او است.
اين پيامبر در سرزمين «مدين» (شهرى در جنوب شامات) و «ايكه» (بر وزن لَيله) آبادى معروفى نزديك «مدين» زندگى داشت.
آيه ٧٩ سوره «حجر» گواه بر اين است كه: سرزمين «ايكه» در مسير راه مردم حجاز به سوى شام بوده است.
نخست، مى‌گويد: «اصحاب ايكه رسولان خدا را تكذيب كردند» «كَذَّبَ أَصْحابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ».
نه تنها شعيب پيامبرى كه مبعوث بر آنها بود، مورد تكذيب آنها قرار گرفت كه ديگر پيامبران هم، از نظر وحدت دعوت، مورد تكذيب آنان بودند، و يا اصولًا هيچ مذهبى از مذاهب آسمانى را پذيرا نشده بودند.
«ايكه» در اصل، به معنى محلى است كه درختان در هم پيچيده دارد كه در فارسى از آن به «بيشه» تعبير مى‌كنيم، سرزمينى كه نزديك «مدين» قرار داشت، به خاطر داشتن آب و درختان زياد «ايكه» نام گرفت.
قرائن نشان مى‌دهد كه آنها زندگى مرفه، و ثروت فراوان داشتند، و شايد به همين دليل، غرق غرور و غفلت بودند!.
***