***
سپس، به موضع‌گيرى مشركان و كافران در برابر قرآن، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «هر ذكر تازه‌اى از سوى خداوند رحمان براى آنها بيايد از آن اعراض مى‌كنند» «وَ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ».
تعبير به «ذكر» اشاره به اين واقعيت است كه: قرآن در تمام آيات و سوره‌هايش بيدار كننده و آگاه كننده است، اما اين گروه از بيدارى و آگاهى فرار مى‌كنند!.
و تعبير به «الرحمان» اشاره به اين است كه: نزول اين آيات، از سوى پروردگار از «رحمت عامه» او سرچشمه مى‌گيرد كه همه انسان‌ها را بدون استثناء به سعادت و كمال دعوت مى‌كند.
و نيز ممكن است براى تحريك حس شكرگزارى مردم باشد كه: اين سخنان از سوى خداوندى است كه نعمت‌هايش سر تا پاى شما را فرا گرفته، چگونه در برابر ولى نعمت خود، اين چنين اعراض مى‌كنيد، و اگر او در مجازات شما عجله نمى‌كند آن هم از رحمت او است.
تعبير به «محدَث» (تازه و جديد) اشاره به اين است كه: آيات قرآن يكى پس از ديگرى نازل مى‌گردد، و هر كدام محتواى تازه‌اى دارد، اما چه سود كه اينها با اين حقايق تازه ناسازگارند، گوئى با همان خرافات نياكان پيوند هميشگى بسته‌اند، و با هيچ قيمتى حاضر نيستند با جهل، گمراهى و خرافات وداع گويند اصولًا، هميشه افراد نادان، متعصب و لجوج با تازه‌ها، هر چند موجب هدايت و آگاهى و نجات باشد، مخالفند.
در آيه ٦٨ سوره «مؤمنون» مى‌خوانيم: أَ فَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ أَمْ جاءَهُمْ ما لَمْ يَأْتِ آباءَهُمُ الأَوَّلِينَ: «آيا آنها تدبر در اين سخن نكردند؟ يا اين كه اين آيات