البته، در تفسير اين جمله، نظرات ديگرى از سوى مفسران اظهار شده، اما آنچه گفتيم، روشن‌تر و قوى‌تر از همه است.
از جمله اين كه: جمعى «نسب» را به معنى فرزندان پسر، و «صهر» را به معنى فرزندان دختر دانسته‌اند؛ چرا كه پيوندهاى نسبى روى پدران حساب مى‌شود، نه روى مادران.
ولى، به طورى كه در تفسير «نمونه»، جلد ٢، ذيل آيه ٦١ سوره «آل عمران» مشروحاً گفته‌ايم، اين يك اشتباه بزرگ است، كه از سنت‌هاى دوران قبل از اسلام سرچشمه گرفته است كه: نسب را تنها از طريق پدر مى‌دانستند، و مادر هيچ نقشى نداشت، در حالى كه در فقه اسلامى و در ميان همه دانشمندان اسلام، مسلّم است احكام محرم بودن نسبى هم از ناحيه پدر و هم از ناحيه مادر است. «١»

قابل توجه اين كه: حديث معروفى در اينجا داريم كه در كتب شيعه و اهل تسنن نقل شده است، طبق اين حديث، آيه فوق درباره پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام نازل شده؛ چرا كه پيامبر صلى الله عليه و آله دخترش فاطمه عليها السلام را به همسرى على (عليه‌السلام) در آورد و به اين ترتيب على عليه السلام هم پسر عموى پيامبر صلى الله عليه و آله و هم همسر دخترش بود، و اين است معنى «نسباً و صهراً». «٢»

اما همان گونه كه بارها گفته‌ايم: اين گونه روايات بيان مصداق‌هاى روشن است و مانع از عموميت مفهوم آيه نيست، آيه، هرگونه پيوندى را كه از طريق نسب و دامادى به وجود مى‌آيد، شامل مى‌شود كه: يكى از مصداق‌هاى روشنش پيوند على عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله از دو جهت بود.
در پايان آيه، به عنوان تأكيد بر مسائل گذشته مى‌فرمايد: «پروردگار تو