تفسير:
پاداش عباد الرحمان (بندگان ويژه خدا)
در تعقيب آيات گذشته كه بخشى از ويژگى‌هاى «عباد الرحمان» را بازگو كرد، آيات مورد بحث، بقيه اين اوصاف را شرح مى‌دهد.
نهمين صفت برجسته آنان، احترام و حفظ حقوق ديگران است مى‌فرمايد:
«آنها كسانى هستند كه هرگز شهادت به باطل نمى‌دهند» «وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ».
مفسران بزرگ اين آيه را دو گونه تفسير كرده‌اند:
بعضى همان گونه كه در بالا گفتيم، «شهادت زور» را به معنى «شهادت به باطل» دانسته، زيرا «زور» در لغت به معنى «تمايل و انحراف» است، و از آنجا كه دروغ، باطل و ظلم از امور انحرافى است، به آن «زور» گفته مى‌شود.
اين تعبير (شهادت زور) در «كتاب شهادات» در فقه ما به همين عنوان مطرح است، و در روايات متعددى نيز از آن نهى شده، هر چند در آن روايات، استدلالى به آيه فوق نديديم.
تفسير ديگر اين كه: منظور از «شهادت» همان «حضور» است، يعنى بندگان خاص خداوند در مجالس باطل، حضور پيدا نمى‌كنند.
و در بعضى از روايات، كه از طرق ائمه اهلبيت عليهم السلام رسيده است، به مجلس «غنا» تفسير شده، همان مجالسى كه در آنها خوانندگى لهوى، توأم با نواختن آلات موسيقى، يا بدون آن انجام مى‌گيرد.
بدون شك، منظور از اين گونه روايات اين نيست كه: مفهوم وسيع «زور» را محدود به «غنا» كند، بلكه غنا يكى از مصاديق روشن آن است، و ساير مجالس لهو و لعب و شرب خمر و دروغ و غيبت و امثال آن را نيز در برمى‌گيرد.