آرى، آنها بندگان خاص رحمانند، و همان گونه كه رحمت عام خدا همگان را فرا مى‌گيرد، رحمت اين بندگان خدا نيز از جهاتى عام است، علم، فكر، بيان، قلم، مال و قدرتشان پيوسته در مسير هدايت خلق خدا كار مى‌كند.
آنها الگوها و اسوه‌هاى جامعه انسانى هستند.
آنها سرمشق‌هائى براى پرهيزگاران محسوب مى‌شوند.
آنها به چراغ‌هاى راهنمائى در درياها و صحراها مى‌مانند كه گم گشتگان را به سوى خود مى‌خوانند و از فرو غلتيدن در گرداب، و افتادن در پرتگاه‌ها رهائى مى‌بخشند.
در روايات متعددى مى‌خوانيم: اين آيه درباره على عليه السلام و ائمه اهلبيت عليهم السلام وارد شده.
و يا در روايت ديگرى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «منظور از اين آيه مائيم». «١»
بدون ترديد ائمه اهلبيت عليهم السلام از روشن‌ترين مصداق‌هاى آيه مى‌باشند، اما اين مانع از گسترش مفهوم آيه، نخواهد بود كه: مؤمنان ديگر نيز هر كدام در شعاع‌هاى مختلف امام و پيشواى ديگران باشند.
بعضى از مفسران از اين آيه چنين استفاده كرده‌اند: تقاضاى رياست معنوى و روحانى و الهى نه تنها مذموم نيست، بلكه مطلوب و مرغوب نيز مى‌باشد. «٢»
ضمناً، بايد توجه داشت: واژه «امام» هر چند مفرد است، گاه به معنى جمع مى‌آيد و در آيه مورد بحث چنين است.
***