اين احتمال نيز دور به نظر نمى‌رسد كه هر دو تفسير، در معنى آيه جمع باشد و به اين ترتيب، «عباد الرحمان» و بندگان خاص خدا، نه شهادت به دروغ مى‌دهند، و نه در مجالس لهو و باطل و گناه حضور مى‌يابند؛ چرا كه حضور در اين مجالس علاوه بر امضاى گناه، مقدمه آلودگى قلب و روح است.
آن گاه، در ذيل آيه، به دهمين صفت برجسته آنان كه داشتن هدف مثبت در زندگى است اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از كنار آن مى‌گذرند» «وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً».
در حقيقت، آنها نه در مجلس باطل حضور پيدا مى‌كنند و نه آلوده لغو و بيهودگى مى‌شوند.
و با توجه به اين كه: «لغو» شامل هر كارى كه هدف عاقلانه‌اى در آن نباشد مى‌گردد، نشان مى‌دهد كه: آنها در زندگى، هميشه هدف معقول، مفيد و سازنده‌اى را تعقيب مى‌كنند، و از بيهوده‌گرايان و بيهوده‌كاران متنفرند.
و اگر اين گونه كارها در مسير زندگى آنان قرار گيرد، چنان از كنار آن مى‌گذرند كه، بى اعتنائى آنها خود دليل عدم رضاى باطنيشان به اين اعمال است، و آنچنان بزرگوارند كه هرگز محيطهاى آلوده در آنان اثر نمى‌گذارد، و رنگ نمى‌پذيرند.
بدون شك، بى اعتنائى به اين صحنه‌ها در صورتى است كه راهى براى مبارزه با فساد و نهى از منكر، بهتر از آن نداشته باشند، و گرنه بدون شك آنها مى‌ايستند و وظيفه خود را تا آخرين مرحله انجام مى‌دهند.
***
يازدهمين توصيف اين گروه از بندگان خاص خدا، داشتن چشم بينا، و گوش شنوا به هنگام برخورد با آيات پروردگار است، مى‌فرمايد: «آنها كسانى