تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٠
تشنه مىبرند، و از قدوم باران خبر مىدهند.
همچنين باران است كه نغمه حيات را در سراسر كره خاك سر مىدهد، و هر جا نازل شود خير، رحمت، بركت و زندگى مىآفريند. «١»
و در پايان آيه، بار ديگر، مشركان را مخاطب ساخته مىگويد: «آيا معبود ديگرى با خدا است»؟! «أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ».
سپس بى آن كه منتظر جواب آنها باشد، اضافه مىكند: «خداوند برتر و بالاتر است از آنچه براى او شريك قرار مىدهند» «تَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
***
در آخرين آيه مورد بحث، پنجمين سؤال را كه در مورد مبدأ و معاد است به اين صورت مطرح مىكند: «آيا معبودان شما بهترند يا كسى كه آفرينش را آغاز كرد و سپس آن را اعاده مىكند»؟! «أَمَّنْ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ».
«و كسى كه در ميان اين آغاز و انجام، شما را از آسمان و زمين روزى مىدهد» «وَ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الأَرْضِ».
آيا با اين حال باز هم معتقديد كه: «معبودى با خدا است»؟ «أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ».
«به آنها بگو اگر چنين اعتقادى داريد دليلتان را بياوريد اگر راست مىگوئيد» «قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ».
در واقع آيات گذشته، همه سخن از مبدأ و نشانههاى عظمت خدا در عالم هستى و مواهب و نعمتهاى او مىگفت، ولى در آخرين آيه، بحث را از يك گذرگاه ظريف به مسأله معاد منتقل مىكند؛ چرا كه آغاز آفرينش، خود دليلى بر