٣- تعبيرى كه در آيه ٤٧ سوره «سبأ» آمده است: قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ: «بگو: پاداشى را كه از شما خواستم تنها به سود شما است اجر و پاداش من تنها بر خداوند مى‌باشد».
از ضميمه كردن اين سه تعبير به هم، چنين نتيجه مى‌گيريم: اگر در مورد پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اجر رسالت، مودت ذى القربى شمرده شده است، اين مودت از يكسو، به سود خود مؤمنان است، نه به سود پيامبر صلى الله عليه و آله، و از سوى ديگر، اين محبت وسيله‌اى است براى هدايت يافتن به راه خدا.
بنابراين، مجموع اين آيات، نشان مى‌دهد: مودت ذى القرباى رسول خدا صلى الله عليه و آله تداوم برنامه رسالت و رهبرى آن پيامبر است.
و به تعبير ديگر، براى ادامه راه پيامبر صلى الله عليه و آله و هدايت و رهبرى او، بايد دست به دامن ذوى القربى‌ زد، و از رهبرى آنها استمداد جست، اين، همان چيزى است كه شيعه در مسأله امامت از آن جانبدارى مى‌كند، و معتقد است رشته رهبرى بعد از پيامبر، نه در شكل نبوت كه در شكل امامت، براى هميشه ادامه خواهد داشت.
توجه به اين نكته نيز لازم است كه: محبت، عامل مؤثرى است براى پيروى كردن، همان گونه كه در سوره «آل عمران» آيه ٣١ مى‌خوانيم: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي: «بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد از من پيروى كنيد»؛ چرا كه من مبلغ فرمان او هستم.
اصولًا، پيوند محبت با كسى، انسان را به سوى محبوب و خواسته‌هاى او مى‌كشاند و هر چه رشته محبت قوى‌تر باشد، اين جاذبه قوى‌تر است، مخصوصاً محبتى كه انگيزه آن كمال «محبوب» است، احساس اين كمال، سبب مى‌شود:
انسان سعى كند خود را به آن مبدأ كمال و اجراى خواسته‌هاى او، نزديك‌تر