خدا است «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ».
اين تعبير نشان مى‌دهد كه نوح عليه السلام سابقه ممتدى از امانت در ميان قوم خود داشت و او را با اين صفت والا مى‌شناختند لذا، مى‌گويد: به همين دليل، من در اداى رسالت الهى امينم و خيانتى از من نخواهيد ديد.
مقدم داشتن «تقوا» بر «اطاعت»، به خاطر اين است كه: تا ايمان و اعتقادى نسبت به «اللَّه» و ترس از او در ميان نباشد، اطاعت از فرمان پيامبرش صورت نخواهد گرفت.
***
دگر بار نوح عليه السلام به دليل ديگرى بر حقانيت خود، تمسك مى‌جويد، دليلى كه زبان بهانه‌جويان را كوتاه مى‌سازد، مى‌گويد: «من از شما در برابر اين دعوتم مزدى نمى‌طلبم» «وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ».
«اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است» «إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ».
روشن است انگيزه‌هاى الهى، معمولًا دليل بر صداقت مدعى نبوت است، در حالى كه انگيزه‌هاى مادى به خوبى نشان مى‌دهد كه، هدف سودجوئى است، مخصوصاً اعراب آن عصر، با اين مسأله در مورد كاهنان و افرادى شبيه آنان آشنا بودند.
***
باز به دنبال اين جمله، همان جمله‌اى را مى‌گويد كه بعد از تأكيد بر رسالت و امانت خويش بيان كرده بود، مى‌گويد: «از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد» «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ».
***