٢٠ وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ يَمْشُونَ فِي الأَسْواقِ وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَ تَصْبِرُونَ وَ كانَ رَبُّكَ بَصِيراً
ترجمه:
٢٠- ما هيچ يك از رسولان را پيش از تو نفرستاديم مگر اين كه غذا مى‌خوردند و در بازارها راه مى‌رفتند؛ و بعضى از شما را وسيله امتحان بعضى ديگر قرار داديم، آيا صبر و شكيبائى مى‌كنيد (و از عهده امتحان بر مى‌آئيد)؟! و پروردگار تو همواره بصير و بينا بوده است.
شأن نزول:
جمعى از مفسران، در شأن نزول آيه فوق چنين آورده‌اند: گروهى از سران مشركان، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، گفتند: اى محمّد! تو از ما چه مى‌خواهى؟ اگر رياست مى‌طلبى ما تو را سرپرست خود مى‌كنيم، و اگر علاقه به مال دارى از اموال خود در اختيار تو مى‌گذاريم.
اما هنگامى كه ديدند: پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر اين پيشنهادهايشان تسليم نشد، به بهانه جوئى پرداخته گفتند: تو چگونه فرستاده خدا هستى؟ با اين كه: غذا مى‌خورى و در بازارها توقف مى‌كنى؟!
آنها پيامبر صلى الله عليه و آله را به خوردن غذا سرزنش كردند؛ چرا كه مى‌خواستند: او فرشته باشد.
به راه رفتن در بازارها ملامت كردند؛ چرا كه آنها كسراها و قيصرها و