مى‌كند.
به هر حال، قرآن مجيد برترين فرقان است!.
وسيله شناخت حق از باطل، در تمام نظام حيات بشر است.
وسيله شناخت حق از باطل در مسير زندگى فردى و اجتماعى است، و معيار و محكى است در زمينه افكار و عقائد، و قوانين و احكام و آداب و اخلاق.
اين نكته نيز قابل توجه است كه مى‌گويد: «فرقان را بر بنده‌اش نازل كرد» آرى، مقام عبوديت و بندگى خالص است كه شايستگى نزول فرقان و پذيرا شدن معيارهاى شناخت حق از باطل را به وجود مى‌آورد.
و بالاخره آخرين نكته‌اى كه در اين آيه مطرح شده اين است كه هدف نهائى فرقان را انذار جهانيان بيان مى‌كند، انذارى كه نتيجه‌اش احساس مسئوليت در برابر تكاليف و وظائفى است كه بر عهده انسان قرار گرفته، و تعبير «لِلْعالَمِيْنَ» روشنگر اين است كه: آئين اسلام جنبه جهانى دارد و مخصوص به منطقه و نژاد و قوم معينى نيست، بلكه بعضى از آن استفاده خاتميت پيامبر صلى الله عليه و آله كرده‌اند، چرا كه «عالمين» نه فقط از نظر مكانى محدود نيست كه از نظر زمانى هم قيدى ندارد و همه آيندگان را نيز شامل مى‌شود. (دقت كنيد).
***
در دومين آيه مورد بحث، خداوند را كه نازل كننده فرقان است به چهار صفت توصيف مى‌كند كه يكى در حقيقت پايه و بقيه، نتيجه‌ها و شاخه‌هاى آن است:
نخست مى‌گويد: «او خدائى است كه مالكيت و حكومت آسمان‌ها و زمين منحصر به او است» «الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ». «١»