انحراف از توحيد دامانشان را مى‌گيرد، آگاه سازى.
هدف بيان تاريخ گذشتگان به عنوان سرگرمى و داستان‌سرائى نبوده.
هدف ايجاد احساس مسئوليت و بيدارى است، هدف تربيت و انسان‌سازى است.
***
و براى اين كه جاى هيچگونه عذر و بهانه‌اى براى كسى باقى نماند «آن را به زبان عربى آشكار نازل كرد» «بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ».
اين قرآن به زبان عربى فصيح و خالى از هر گونه ابهام نازل شد، تا براى انذار و بيدار ساختن، مخصوصاً در آن محيط كه مردمى بسيار بهانه‌جو و لجوج داشت به قدر كافى گويا باشد.
همان زبان عربى كه از كامل‌ترين زبان‌ها، و از پربارترين و غنى‌ترين ادبيات، مايه مى‌گيرد.
توجه به اين نكته لازم است: يكى از معانى «عربى» همان فصاحت و بلاغت است- قطع نظر از كيفيت لسان- چنان كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: وَ الْعَرَبِىُّ، الفَصِيْحُ الْبَيِّنُ مِنَ الْكَلامِ:
«عربى، سخن فصيح و آشكار را مى‌گويند» (ابن منظور در «لسان العرب» نيز اين معنى را آورده است).
در اين صورت، هدف، تكيه روى زبان عرب نيست، بلكه روى صراحت قرآن و روشنائى مفاهيم آن است، آيات آينده نيز اين معنى را تأييد مى‌كند، در آيه ٤٤ سوره «فصلت» نيز آمده است: وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيّاً لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ:
«اگر اين قرآن را گنگ و مبهم نازل مى‌كرديم مى‌گفتند: چرا آياتش روشن و