از ظاهر اين آيه چنين استفاده مى‌شود: اين دو معجزه جزء نُه معجزه معروف موسى بوده است و در بحث مشروحى كه در تفسير سوره «اسراء» آيه ١٠١ داشتيم چنين نتيجه گرفتيم كه: هفت معجزه ديگر عبارتند از: «طوفان»، «آفات گياهان»، «ملخ خوراگى»، «فزونى قورباغه»، «دگرگون شدن رنگ رود نيل به شكل خون» كه هر يك از اين پنج حادثه، به عنوان يك هشدار، دامن فرعونيان را مى‌گرفت، هنگامى كه در تنگنا قرار مى‌گرفتند، دست به دامن موسى مى‌زدند تا رفع بلا كند.
و دو معجزه ديگر «خشكسالى» و «كمبود انواع ميوه‌ها» بود كه در آيه ١٣٠ سوره «اعراف» به آن اشاره شده است: وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِينَ وَ نَقْصٍ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ:
«ما آل فرعون را گرفتار خشكسالى و كمبود انواع ميوه‌ها كرديم، شايد بيدار شوند». «١»
***
بالاخره موسى عليه السلام با قوى‌ترين سلاح معجزه، مسلّح شد، به سراغ فرعون و فرعونيان آمد و آنها را به سوى آئين حق دعوت كرد، قرآن در آيه بعد مى‌گويد:
«هنگامى كه آيات روشنى بخش ما به سراغ آنان آمد گفتند: اين سحر آشكارى است» «فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا مُبْصِرَةً قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ».
و مى‌دانيم اين تهمت، تنها در مورد موسى عليه السلام نبود، بلكه متعصبان لجوج براى توجيه مخالفت‌هاى خود با انبياء و براى اين كه سدّى بر سر راه ديگران ايجاد كنند، تهمت سحر را مطرح مى‌نمودند كه: خود نشان روشنى بر عظمت كار خارق العاده آنها بود.