اين آيه در حقيقت شبيه آيه ١٦ سوره «طور» است كه مى‌فرمايد: اصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لاتَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَيْكُمْ إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ: «در آتش دوزخ بسوزيد، مى‌خواهيد شكيبائى كنيد يا نكنيد، براى شما تفاوتى نمى‌كند، شما جزاى اعمال گذشته خود را مى‌بينيد».
در اين كه: گوينده اين سخن با كافران كيست؟ قرائن نشان مى‌دهد، فرشتگان عذابند؛ چرا كه سر و كارشان با آنها است.
و اما اين كه: چرا به آنها گفته مى‌شود: يك بار «وا ثبورا» نگوئيد، بلكه بسيار بگوئيد، ممكن است به خاطر اين باشد كه: عذاب دردناك آنها موقتى نيست كه با گفتن يك «وا ثبورا» پايان يابد، بلكه، بايد در طول اين مدت همواره اين جمله را تكرار كنند.
به علاوه، مجازات الهى درباره اين ستمگران جنايتكار آنچنان رنگارنگ است كه در برابر هر مجازاتى، مرگ خود را با چشم مى‌بينند و صداى «وا ثبورا» ايشان بلند مى‌شود، و گوئى مرتباً مى‌ميرند و زنده مى‌شوند.
***
پس از آن روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله كرده دستور مى‌دهد: آنها را به داورى دعوت كند، مى‌فرمايد: «بگو آيا اين سرنوشت دردناك بهتر است، يا بهشت جاويدانى كه به پرهيزكاران وعده داده شده است؟ بهشتى كه هم پاداش اعمال آنها است و هم جايگاه و قرارگاهشان» «قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كانَتْ لَهُمْ جَزاءً وَ مَصِيراً».
***
همان بهشتى كه «هر چه در آن بخواهند در آنجا براى آنها فراهم است» «لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ».