پيوند دوستى است، خلاصه سلامى كه نشانه حلم، بردبارى و بزرگوارى است.
آرى، يكى ديگر از پديده‌هاى با عظمت روحى آنها تحمل و حوصله است كه: بدون آن، هيچ انسانى راه دشوار، پر فراز و نشيب عبوديت و بندگى خدا را طى نخواهد كرد، مخصوصاً در جوامعى كه افراد فاسد، مفسد و جاهل و نادان در آن فراوان است.
***
در دومين آيه، به سومين ويژگى آنها كه عبادت خالصانه پروردگار است پرداخته، مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قيام مى‌كنند» «وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً».
در ظلمت شب، كه چشم غافلان در خواب است و جائى براى تظاهر و ريا وجود ندارد، خواب خوش را بر خود حرام كرده، و به خوش‌تر از آن كه ذكر خدا و قيام و سجود در پيشگاه با عظمت او است، مى‌پردازند، پاسى از شب را به مناجات با محبوب مى‌گذرانند، و قلب و جان خود را با ياد و نام او روشن مى‌كنند.
گرچه جمله «يَبِيْتُون» دليل بر اين است كه: آنها شب را با سجود و قيام به صبح مى‌آورند، ولى معلوم است، منظور بخش قابل ملاحظه‌اى از شب است، و يا اگر تمام شب باشد، در بعضى از مواقع چنين است.
ضمناً، تقديم «سجود» بر «قيام» به خاطر اهميت آن است، هر چند در موقع نماز عملًا قيام مقدم بر سجود است. «١»
***
چهارمين صفت ويژه آنان خوف و ترس از مجازات و كيفر الهى است: