دانشمندان، در اين زمينه مطالعاتى كرده و پرده از روى اسرارى برداشته‌اند كه انسان را در اعجاب عميقى فرو مى‌برد آنچنان كه، بى اختيار زبان او به ستايش عظمت و قدرت پروردگار مترنم مى‌گردد.
در اينجا گوشه‌اى از آن را از نظر شما مى‌گذرانيم، مى‌گويند:
اگر قشر خارجى كره زمين ده پا كلفت‌تر از آنچه هست، مى‌بود، اكسيژن يعنى ماده اصلى حيات وجود پيدا نمى‌كرد، يا هر گاه عمق درياها چند پا بيشتر از عمق فعلى بود، كليه اكسيژن و كربن زمين، جذب مى‌شد، و ديگر امكان هيچگونه زندگى نباتى يا حيوانى در سطح خاك باقى نمى‌ماند، به احتمال قوى كليه اكسيژن موجود را قشر زمين و آب درياها جذب مى‌كردند و انسان براى نشو و نماى خود، بايد منتظر بنشيند تا نباتات برويند و از پرتو وجود آنها اكسيژن لازم به انسان برسد.
با حساب هاى دقيقى كه به عمل آمده، معلوم شده است: اكسيژن، براى تنفس انسان، ممكن است از منابع مختلف به دست آيد، اما نكته مهم آن است كه: مقدار اين اكسيژن، درست به اندازه‌اى كه براى تنفس ما لازم است در هوا پخش شده.
اگر هواى محيط زمين، اندكى از آنچه هست رقيق‌تر مى‌بود، اجرام سماوى و شهابهاى ثاقب كه هر روز، به مقدار چند ميليون عدد به آن اصابت مى‌كنند و در همان فضاى خارج منفجر و نابود مى‌شوند، دائماً به سطح زمين مى‌رسيدند، و هر گوشه آن را مورد اصابت قرار مى‌دادند!
اين اجرام فلكى، به سرعت هر ثانيه از ٦ تا چهل ميل حركت مى‌كنند و به هر كجا برخورد كنند، ايجاد انفجار و حريق مى‌نمايند، اگر سرعت حركت اين اجرام كمتر از آنچه هست، مى‌بود،- مثلًا به اندازه سرعت يك گلوله بود- همه