است كه طبق روايات، هر انسانى خانه‌اى در بهشت، و خانه‌اى در دوزخ دارد، هنگامى كه دوزخى شود، خانه بهشتيش به ديگران مى‌رسد.
***
در پنجمين دعا نظرش را متوجه عموى گمراهش كرده و طبق وعده‌اى كه به او قبلًا داده بود كه من براى تو استغفار مى‌كنم، چنين مى‌گويد: «خداوندا! پدرم (عمويم) را بيامرز كه او از گمراهان بود» «وَ اغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَ».
اين وعده را ابراهيم عليه السلام طبق صريح آيه ١١٤ سوره «توبه»: «وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ» قبلًا به او داده بود، و هدفش اين بود كه از اين طريق بتواند در قلب او نفوذ كند، و او را به سوى ايمان بكشاند، لذا به او چنين قولى را داد و به اين قول نيز عمل كرد.
و طبق روايتى كه از «ابن عباس» نقل شده، كراراً براى «آزر» استغفار نمود، اما هنگامى كه «آزر» در حال كفر از دنيا رفت و دشمنى او در برابر آئين حق مسلّم شد، ابراهيم عليه السلام استغفار را قطع كرد چنان كه در ذيل همان آيه فوق مى‌خوانيم: فَلَمَّا تَبَيَّنَ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ: «هنگامى كه آشكار شد او دشمن خدا است از او بيزارى جست». «١»
***
سرانجام، ششمين و آخرين دعاى خود را كه آن هم پيرامون روز بازپسين است اين چنين به پيشگاه خدا عرضه مى‌دارد: «خداوندا مرا در روزى كه مردم برانگيخته مى‌شوند، رسوا مكن» «وَ لا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ».
«لا تُخْزِنِي» از ماده «خزى» (بر وزن حزب)- به طورى كه «راغب» در