تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٢
تفسير:
خدايا، مردم قرآن را ترك كردند!
از آنجا كه در آيات گذشته، انواع بهانهجوئىهاى مشركان لجوج و افراد بىايمان مطرح شده بود، نخستين آيه مورد بحث، ناراحتى و شكايت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در پيشگاه خدا را از كيفيت برخورد اين گروه، با قرآن بازگو مىكند، مىگويد: «پيامبر به پيشگاه خدا عرضه داشت: پروردگارا! اين قوم من، قرآن را ترك گفتند و از آن دورى جستند» «وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً». «١»
اين سخن و اين شكايت پيامبر صلى الله عليه و آله، امروز نيز همچنان ادامه دارد، كه از گروه عظيمى از مسلمانان به پيشگاه خدا شكايت مىبرد كه: اين قرآن را به دست فراموشى سپردند، قرآنى كه رمز حيات است و وسيله نجات، قرآنى كه عامل پيروزى و حركت و ترقى است، قرآنى كه مملوّ از برنامههاى زندگى مىباشد.
اين قرآن را رها ساختند و حتى براى قوانين مدنى و جزائيشان دست گدائى به سوى ديگران دراز كردند!
هم اكنون، اگر به وضع بسيارى از كشورهاى اسلامى، مخصوصاً آنها كه زير سلطه فرهنگى شرق و غرب زندگى مىكنند، نظر بيفكنيم، مىبينيم: قرآن در ميان آنها به صورت يك كتاب تشريفاتى درآمده است، تنها الفاظش را با