آنها كبر و غرورشان را در دل پنهان كردند و اين بهانه‌ها را آشكار!
در عصر و زمان ما نيز، كسانى هستند كه: منطق مشركان پيشين را تكرار كرده مى‌گويند: تا خدا را در محيط آزمايشگاه خود نبينيم، و تا روح را در زير چاقوى جراحى مشاهده نكنيم، باور نخواهيم كرد! و سرچشمه هر دو يكى است: استكبار و سركشى.
اصولًا، تمام كسانى كه ابزار شناخت را تنها حس و تجربه مى‌دانند به طور ضمنى همين سخن را تكرار مى‌كنند، و همه ماترياليست‌ها و ماديون در اين جمع داخلند، در حالى كه حس ما تنها توانائى درك قسمت ناچيزى از ماده اين جهان را دارد.
***
آن گاه، به عنوان تهديد مى‌گويد: اينها كه تقاضا دارند فرشتگان را ببينند سرانجام خواهند ديد، «اما روزى كه فرشتگان را مى‌بينند روزى است كه در آن روز بشارتى براى مجرمان نخواهد بود» چرا كه روز مجازات و كيفرهاى دردناك اعمال آنها است «يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرى‌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ». «١»

آرى، در آن روز، از ديدن فرشتگان خوشحال نخواهند شد، بلكه چون نشانه‌هاى عذاب را همراه مشاهده آنان مى‌بينند به قدرى در وحشت فرو مىروند كه همان جمله‌اى را كه در دنيا به هنگام احساس خطر در برابر ديگران مى‌گفتند بر زبان جارى مى‌كنند «و مى‌گويند: ما را امان دهيد، ما را معاف داريد» «وَ يَقُولُونَ حِجْراً مَحْجُوراً».
ولى بدون شك، نه اين جمله و نه غير آن، اثرى در سرنوشت محتوم آنها