آيه بعد اشاره به يكى ديگر از آيات عظمت خداوند در پهنه عالم هستى كرده مى‌گويد: «كوه‌ها را مى‌بينى و آنها را ساكن و جامد مى‌پندارى در حالى كه مانند ابر در حركتند» «وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ».
«اين صنع و آفرينش خداوندى است كه همه چيز را متقن آفريده» «صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ». «١»

كسى كه اين همه حساب و نظم در برنامه آفرينش او است، «مسلماً از كارهائى كه شما انجام مى‌دهيد آگاه است» «إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ».
بسيارى از مفسران معتقدند: آيه فوق اشاره به حوادث آستانه رستاخيز است؛ چرا كه مى‌دانيم در پايان اين جهان و آغاز جهان ديگر زلزله‌ها و انفجارها و دگرگونى‌هاى عظيم واقع مى‌شود، و كوه‌ها از هم متلاشى مى‌گردند، اين نكته در بسيارى از سوره‌هاى آخر قرآن، صريحاً آمده است.
قرار گرفتن اين آيه در ميان آيات رستاخيز، دليل و گواه اين تفسير است.
ولى قرائن فراوانى در آيه وجود دارد كه تفسير ديگرى را تأييد مى‌كند و آن اين كه: آيه فوق از قبيل آيات توحيد و نشانه‌هاى عظمت خداوند در همين دنيا است و به «حركت كره زمين» كه براى ما محسوس نيست اشاره مى‌كند.
***
توضيح اين كه:
١- آيه فوق مى‌گويد: «گمان مى‌كنى كوه‌ها جامد و ساكنند، در حالى كه همچون ابر در حركتند».
معلوم است اين تعبير، با حوادث آغاز رستاخيز سازگار نيست؛ چرا كه اين حوادث به قدرى آشكار است كه به تعبير قرآن «از مشاهده آنها مادران كودكان