***
در اينجا خداوند روى سخن را به مشركان كرده، مى‌گويد: «اين معبودانتان شما را در آنچه مى‌گوئيد، تكذيب كردند» مى‌گفتيد: اينها شما را از راه منحرف كردند و به سوى عبادت خود، دعوت نمودند در حالى كه آنها گفته شما را دروغ مى‌شمرند «فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ بِما تَقُولُونَ».
و چون چنين است و خود مرتكب انحراف خويش بوده‌ايد، «قدرت نداريد عذاب الهى را از خود بر طرف سازيد و خويش را يارى كنيد و يا از ديگران يارى بطلبيد» «فَما تَسْتَطِيعُونَ صَرْفاً وَ لا نَصْراً».
«و كسى كه از شما ستم كند، عذاب شديد و بزرگى به او مى‌چشانيم» «وَ مَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذاباً كَبِيراً».
بدون شك، «ظلم» مفهوم وسيعى دارد، هر چند موضوع بحث در آيه «شرك» است كه يكى از مصداق‌هاى روشن ظلم مى‌باشد، اما با اين حال، كلى بودن مفهوم آيه را از بين نمى‌برد.
جالب اين كه: «مَنْ يَظْلِمْ» به صورت فعل مضارع آمده است و اين نشان مى‌دهد، قسمت اول بحث- اگر چه مربوط به گفتگوهاى رستاخيز است- اما جمله اخير، خطابى است به آنها در دنيا، گوئى همين كه دل‌هاى مشركان بر اثر شنيدن «گفتگوهاى عابدان و معبودان در قيامت» آماده اثر پذيرى مى‌شود سخن را از قيامت به دنيا كشانده و به آنها مى‌گويد: «هر كسى ظلم و ستمى انجام دهد او را شديداً كيفر مى‌دهيم». «١»