حكومت الهى سليمان عليه السلام، ابتكار عمل به دست عفريت‌ها بيفتد، بلكه بايد آنها كه علمى از كتاب الهى دارند بر افكار و عواطف مردم حاكم گردند.
***
٢- قدرت و امانت، دو شرط مهم
در آيات فوق و همچنين آيه ٢٦ سوره «قصص» مهمترين شرط براى يك كارمند يا كارگر نمونه، دو چيز بيان شده: نخست قوت و توانائى، و ديگر امانت و درستكارى.
البته، گاه مبانى فكرى و اخلاقى انسان ايجاب مى‌كند كه داراى اين صفت باشد (همان گونه كه در مورد موسى عليه السلام در سوره «قصص» آمده است) و گاه نظام جامعه و حكومت صالح ايجاب مى‌كند كه: حتى عفريت جنّ، به اين دو صفت الزاماً متصف شود، اما به هر حال، هيچ كار بزرگ و كوچكى در جامعه بدون دارا بودن اين دو شرط، انجام پذير نيست، خواه از تقوا سرچشمه گيرد، و خواه از نظام قانونى جامعه (دقت كنيد).
***
٣- تفاوت «علم من الكتاب» و «علم الكتاب»
در آيات مورد بحث، درباره كسى كه تخت «ملكه سباء» را در كمترين مدت نزد سليمان عليه السلام آورد، به عنوان الَّذِى عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابُ: «كسى كه بخشى از علم كتاب را دارا بود» تعبير شده است، در حالى كه در سوره رعد آيه ٤٣ در مورد پيامبر صلى الله عليه و آله و گواهان بر حقانيت او، چنين آمده است: قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ:
«بگو كافى است براى گواهى ميان من و شما، خداوند و كسى كه در نزد او «علم كتاب» است».