***
آن گاه «ملكه سباء» به ذكر مضمون نامه پرداخته، گفت: «اين نامه از سوى سليمان است و محتوايش چنين است: به نام خداوند بخشنده مهربان» ... «إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
***
«توصيه‌ام به شما اين است: برترى جوئى در برابر من نكنيد، به سوى من آئيد و تسليم حق شويد» «أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَ أْتُونِي مُسْلِمِينَ». «١»

بعيد به نظر مى‌رسد: سليمان عليه السلام نامه را با همين عبارات و الفاظ عربى نوشته باشد، بنابراين جمله‌هاى فوق، مى‌توانند نقل به معنى و يا به صورت خلاصه‌گيرى و فشرده نامه سليمان عليه السلام بوده باشد كه ملكه سبأ براى ملت خود بازگو كرد.
جالب اين كه: مضمون اين نامه در واقع سه جمله بيش نبود:
يك جمله نام خدا و بيان وصف رحمانيت و رحيميت او.
جمله دوم توصيه به كنترل هواى نفس و ترك برترى جوئى كه سرچشمه بسيارى از مفاسد فردى و اجتماعى است.
و سوم تسليم شدن در برابر حق!.
اگر دقت كنيم: چيز ديگرى وجود نداشت كه نياز به ذكر داشته باشد.
***
بعد از ذكر محتواى نامه سليمان عليه السلام، براى سران ممكلت خود رو به سوى آنها كرده چنين «گفت: اى اشراف و صاحب‌نظران! رأى خود را در اين كار مهم