تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥١
داشته باشند، و بتوانند با كسى كه از الفباى كلام آنها آگاه است، سخن گويند.
در آيات قرآن نيز، به عناوين مختلف به اين امر اشاره شده است از جمله در آيه ٣٨ سوره «انعام» مىخوانيم: وَ ما مِنْ دابَّةٍ فِى الأَرْضِ وَ لا طائِرٍ يَطِيْرُ بِجِناحَيْهِ الَّا أُمَمٌ أَمْثالُكُمْ:
«هيچ جنبندهاى در زمين و پرندهاى كه با دو بال خود پرواز مىكند، نيست مگر اين كه امتهائى همانند شما هستند»!. «١»
در روايات اسلامى نيز، مطالب زيادى وجود دارد كه بيانگر نطق حيوانات و مخصوصاً پرندگان است، و حتى براى هر يك از آنها سخنى شعار مانند نقل شده است كه شرح آنها به درازا مىكشد. «٢»
در روايتى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: اميرمؤمنان على عليه السلام به «ابن عباس» فرمود: انَّ اللَّهَ عَلَّمَنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ كَما عَلَّمَ سُلَيْمانَ ابْنِ داوُدَ، وَ مَنْطِقَ كُلِّ دابَّةٍ فِى بَرٍّ أَوْ بَحْرٍ:
«خداوند سخن گفتن پرندگان را به ما آموخت همان گونه كه به سليمان بن داود آموخت، و سخن گفتن هر جنبندهاى را در خشكى و دريا». «٣»
***
٤- روايت «نَحْنُ مَعاشِرَ الأَنْبِياءِ لا نُوَرِّثُ»
اهل سنت حديثى در كتابهاى مختلف خود از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به اين مضمون نقل كردهاند كه فرمود: نَحْنُ مَعاشِرَ الأَنْبِياءِ لا نُوَرِّثُ ما تَرَكْناهُ صَدَقَةٌ: