قابل توجه اين كه: قرآن، انگيزه انكار فرعونيان را دو چيز مى‌شمرد: يكى «ظلم» و ديگرى «برترى جوئى».
ممكن است «ظلم» اشاره به غصب حقوق ديگران باشد، و برترى جوئى، اشاره به تفوق‌طلبى آنها نسبت به بنى اسرائيل، يعنى آنها مى‌ديدند: اگر در برابر آيات و معجزات موسى سر تسليم فرود آورند، هم منافع نامشروعشان به خطر مى‌افتد، و هم بايد هم‌رديف بردگانشان بنى اسرائيل قرار گيرند، و هيچ يك از اين دو براى آنها قابل تحمل نبود.
و يا منظور از «ظلم»، ظلم بر خويشتن يا ظلم بر آيات بوده، و منظور از «علوّ» ظلم بر ديگران، همان گونه كه در سوره «اعراف» آيه ٩ آمده: بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ: «به خاطر آن كه آنها به آيات ما ستم مى‌كردند».
به هر حال، در پايان اين آيه، به عنوان يك درس عبرت با يك جمله كوتاه و بسيار پر معنى به سرانجام شوم فرعونيان و غرق و نابودى آنها اشاره كرده، چنين مى‌گويد: «بنگر عاقبت مفسدان چگونه بود»؟ «فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ».
قرآن، در اينجا پرده از روى اين مطلب برنمى‌دارد؛ چرا كه سرگذشت دردناك اين قوم كافر را در آيات ديگر خوانده بودند، و با همين اشاره كوتاه آنچه بايد بفهمند، مى‌فهميدند.
ضمناً، در اينجا از تمام صفات زشت آنها روى عنوان «مُفسد» تكيه مى‌كند كه مفهوم جامعى دارد، هم افساد در عقيده را شامل مى‌شود و هم در گفتار و عمل، هم افساد در فرد و هم در نظام جامعه و در حقيقت تمام اعمال آنها در واژه افساد جمع است.