است و كسى كه در اطراف آن است (فرشتگان و موسى!) و منزه است خداوندى كه پروردگار جهانيان است!
٩- اى موسى! من خداوند عزيز و حكيمم!
١٠- و عصايت را بيفكن!- هنگامى كه به آن نگاه كرد، ديد همچون مارى به هر سو مى‌دود، به عقب برگشت، و حتى پشت سر خود را نگاه نكرد،- اى موسى! نترس، كه رسولان در نزد من نمى‌ترسند!
١١- مگر كسى كه ستم كند؛ سپس بدى را به نيكى تبديل نمايد، كه (توبه او را مى‌پذيرم، و) من آمرزنده مهربانم!
١٢- و دستت را در گريبانت كن؛ هنگامى كه خارج مى‌شود، نورانى است بى آن كه عيبى در آن باشد؛ اين در زمره معجزات نُه گانه‌اى است كه تو با آنها به سوى فرعون و قومش فرستاده مى‌شوى؛ آنان قومى فاسق و طغيانگرند»!
١٣- هنگامى كه آيات روشنى بخش ما به سراغ آنها آمد گفتند: «اين سحرى آشكار است»!
١٤- و آن را از روى ظلم و سركشى انكار كردند، در حالى كه در دل به آن يقين داشتند. پس بنگر سرانجام تبهكاران (و مفسدان) چگونه بود!
تفسير:
موسى اينجا به اميد قبسى مى‌آيد!
چنان كه گفتيم در اين سوره، بعد از بيان اهميت قرآن، گوشه‌اى از سرگذشت پنج تن از پيامبران بزرگ و قوم آنها به ميان آمده است، و وعده پيروزى مؤمنان و مجازات كافران در آنها به روشنى بازگو شده.
نخست، از پيامبر اولوا العزم موسى عليه السلام شروع مى‌كند و مستقيماً به سراغ