«بزرگ و پر بركت است خدائى كه اگر بخواهد، براى تو بهتر از آنچه اينها مى‌گويند قرار مى‌دهد، باغ‌هائى كه از زير درختانش نهرها جارى باشد، و نيز اگر بخواهد براى تو قصرهاى مجللى قرار مى‌دهد» «تَبارَكَ الَّذِي إِنْ شاءَ جَعَلَ لَكَ خَيْراً مِنْ ذلِكَ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ وَ يَجْعَلْ لَكَ قُصُوراً».
مگر باغ‌ها و قصرهاى ديگران را چه كسى به آنها داده؟ جز خدا!
اصولًا، چه كسى اين همه نعمت و زيبائى را در اين عالم آفريده؟ جز پروردگار!
آيا براى چنين خداوند قادر و منّانى، ممكن نيست، بهتر از اينها را در اختيار تو بگذارد؟!
ولى، او هرگز نمى‌خواهد مردم، شخصيت تو را در مال، ثروت، قصر و باغ بدانند، و از ارزش‌هاى واقعى غافل شوند!.
او مى‌خواهد زندگى تو همانند افراد عادى، مستضعفان و محرومان باشد، تا بتوانى پناهگاهى، براى همه اينها، و براى عموم مردم باشى.
اما چرا مى‌گويد: باغ‌ها و قصرهائى بهتر از آن كه آنان مى‌خواستند، زيرا «گنج» به تنهائى مشكل‌گشا نيست، بلكه بايد پس از زحمات زياد تبديل به باغ‌ها و قصور شود، از اين گذشته آنها مى‌گفتند تو باغى داشته باشى كه زندگيت را تأمين كند، اما قرآن مى‌گويد: خدا مى‌تواند باغ‌ها و قصرها براى تو قرار دهد، اما هدف از بعثت و رسالت تو چيز ديگرى است.
در «خطبه قاصعه» از «نهج البلاغه» بيان رسا و گويائى در اين زمينه آمده است: آنجا كه امام عليه السلام مى‌فرمايد:
«موسى بن عمران با برادرش (هارون) بر فرعون وارد شدند، در حالى كه لباس‌هاى پشمين به تن داشتند، و در دست هر كدام عصائى بود، با او شرط