***
سپس در پنجمين آيه، به نتيجه «تزيين اعمال» پرداخته و سرانجام كار چنين كسانى را اين گونه بيان مى‌كند: «آنها كسانى هستند كه عذابى بد، شديد و دردناك دارند» «أُوْلئِكَ الَّذِينَ لَهُمْ سُوءُ الْعَذابِ».
در دنيا سرگردان، مأيوس و پريشان خواهند بود، و در آخرت گرفتار مجازاتى هولناك.
«و آنها در آخرت زيانكارترين مردمند» «وَ هُمْ فِي الآخِرَةِ هُمُ الأَخْسَرُونَ».
دليل بر اين كه آنها از همه زيانكارترند همان است كه در سوره «كهف» آيات ١٠٣ و ١٠٤ آمده است: قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأَخْسَرِينَ أَعْمالًا* الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً:
«بگو آيا زيانكارترين مردم را به شما معرفى كنيم؟* آنها هستند كه تلاش‌ها و كوشش‌هايشان در زندگى دنيا نابود شده در عين حال گمان مى‌كنند عمل نيك انجام مى‌دهند»!.
چه زيانى از اين بالاتر كه انسان اعمال زشتش را زيبا ببيند، و تمام نيروى خود را براى آن به كار گيرد به گمان اين كه كار مثبتى انجام مى‌دهد، اما سرانجام ببيند جز بدبختى و سيه‌روزى ببار نياورده است.
***
و در آخرين آيه مورد بحث، به عنوان تكميلى بر اشارات گذشته در زمينه عظمت محتواى قرآن، و مقدمه‌اى براى داستان‌هاى انبياء كه بلافاصله بعد از آن شروع مى‌شود، مى‌فرمايد: «به طور مسلّم اين قرآن از سوى حكيم و دانائى بر تو القا مى‌شود» «وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ».
گرچه «حكيم» و «عليم» هر دو اشاره به دانائى پروردگار است، ولى