١٥٣ قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ
١٥٤ ما أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
١٥٥ قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
١٥٦ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ
١٥٧ فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ
١٥٨ فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
١٥٩ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
ترجمه:
١٥٣- گفتند: « (اى صالح) تو از افسون شدگانى (و عقل خود را از دست داده‌اى»!
١٥٤- تو فقط بشرى همچون مائى؛ اگر راست مى‌گويى آيت و نشانه‌اى بياور!
١٥٥- گفت: «اين ناقه‌اى است كه (آيت الهى است) براى او سهمى (از آب قريه)، و براى شما سهم روز معينى است!
١٥٦- كمترين آزارى به آن نرسانيد، كه عذاب روزى بزرگ شما را فرا خواهد گرفت»!
١٥٧- سرانجام بر آن (ناقه) حمله نموده آن را «پى» كردند؛ سپس از كرده خود پشيمان شدند.
١٥٨- و عذاب الهى آنان را فرا گرفت؛ در اين، آيت و نشانه‌اى است؛ ولى بيشتر آنان مؤمن نبودند!
١٥٩- و پروردگار تو توانا و مهربان است!