تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٦
١٣٦ قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ
١٣٧ إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الأَوَّلِينَ
١٣٨ وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
١٣٩ فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
١٤٠ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
ترجمه:
١٣٦- آنها قوم عاد گفتند: «براى ما تفاوت نمىكند، چه ما را اندرز كنى يا نكنى؛ (بيهوده خود را خسته مكن)!
١٣٧- اين همان روش (و افسانههاى) پيشينيان است!
١٣٨- و ما هرگز مجازات نخواهيم شد»!
١٣٩- آنان هود را تكذيب كردند، ما هم نابودشان كرديم؛ و در اين، آيت و نشانهاى است (براى آگاهان؛) ولى بيشتر آنان مؤمن نبودند!
١٤٠- و پروردگار تو توانا و مهربان است!
تفسير:
ما را انذار مده كه در ما اثر نمىكند!
در آيات پيشين گفتگوهاى پر مغز پيامبر دلسوز، «هود» عليه السلام را با قوم سركش «عاد» ديديم، اكنون پاسخهاى نامعقول و موذيانه آن قوم را ملاحظه مىكنيم، قرآن مىگويد: «آنها در پاسخ گفتند: زياد خود را خسته مكن، براى ما هيچ تفاوت