٨٣ رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ
٨٤ وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الآخِرِينَ
٨٥ وَ اجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ
٨٦ وَ اغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَ
٨٧ وَ لا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ
ترجمه:
٨٣- پروردگارا! به من علم و دانش ببخش، و مرا به صالحان ملحق كن!
٨٤- و براى من در ميان امت‌هاى آينده، زبان صدق (و ذكر خيرى) قرار ده!
٨٥- و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان!
٨٦- و پدرم (عمويم) را بيامرز، كه او از گمراهان بود!
٨٧- و در آن روز كه مردم بر انگيخته مى‌شوند، مرا شرمنده و رسوا مكن!
تفسير:
دعاهاى پر بار ابراهيم عليه السلام
در اينجا دعاهاى ابراهيم عليه السلام و تقاضاهاى او از پيشگاه خدا شروع مى‌شود، گوئى پس از دعوت آن قوم گمراه به سوى پروردگار، و بيان جلوه‌هاى ربوبيت او در عالم هستى يك باره از آنها بريده و رو به درگاه خدا مى‌آورد، و هر چه مى‌خواهد از او مى‌خواهد، تا به قوم بت‌پرست نشان دهد: هر چه براى دنيا و آخرت مى‌خواهيد بايد از او بطلبيد، ضمناً، تأكيد ديگرى است بر ربوبيت