«من همه جا با شما هستم مى‌شنوم و مى‌بينم». «١»
او مى‌داند خدا همه جا با او است، مخصوصاً تكيه روى نام «ربّ» (خداوند مالك و مصلح) نشان مى‌دهد: او مى‌دانست كه اين راه را نه با پاى خود مى‌پيمايد كه با لطف خداوند قادر مهربان طى مى‌كند.
***
در اين هنگام، كه شايد بعضى با ناباورى سخن موسى را شنيدند و همچنان در انتظار فرا رسيدن آخرين لحظات زندگى بودند، فرمان نهائى صادر شد، چنان كه قرآن مى‌گويد: «ما به موسى وحى كرديم كه عصايت را به دريا بزن»! «فَأَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنِ اضْرِبْ بِعَصاكَ الْبَحْرَ».
همان عصائى كه يك روز، آيت انذار است، و روز ديگر، نشانه رحمت و نجات.
موسى عليه السلام چنين كرد و عصا را به دريا زد، صحنه عجيبى نمايان گشت كه برق شادى در چشم‌ها و دل‌هاى بنى اسرائيل نمايان گرديد: «ناگهان دريا شكافته شد، آب‌ها قطعه قطعه شدند، و هر بخشى همچون كوهى عظيم روى هم انباشته گشت»! و در ميان آنها جاده‌ها نمايان گرديد «فَانْفَلَقَ فَكانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ».
«انفلق» از ماده «فَلْق» (بر وزن فرق) به معنى شكافته شدن است، و «فِرْق» (بر وزن رزق) از ماده «فَرْق» (بر وزن حلق) به معنى جدا شدن است، به تعبير ديگر (به گونه‌اى كه «راغب» در «مفردات» گويد) فرق «فلق» و «فرق» اين