تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١١
چيز تازهاى است كه براى نياكانشان نيامده»؟ (و به بهانه تازه بودن با آن مبارزه مىكنند).
***
و در آيه آخر، اضافه مىكند: اينها تنها به «اعراض» قناعت نمىكنند، بلكه به مرحله «تكذيب» و از آن بدتر «استهزاء» مىرسند، مىفرمايد: «آنها تكذيب كردند اما به زودى اخبار آنچه را به استهزاء مىگرفتند به آنان مىرسد» و از مجازات دردناك كار خود با خبر مىشوند «فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ».
«انباء» جمع «نبأ» به معنى خبر مهم است، و منظور در اينجا كيفرهاى سختى است كه در اين جهان و جهان ديگر دامنگير آنها مىشود.
گرچه بعضى از مفسران مانند «شيخ طوسى» در «تبيان» اين كيفرها را منحصر به كيفر آخرت دانستهاند، ولى غالب مفسران، آن را مطلق و شامل هر دو نوع كيفر دانستهاند، و در واقع چنين است؛ چرا كه آيه اطلاق دارد، و از اين گذشته كفر و انكار بازتاب وسيع و گسترده وحشتناكى در تمام زندگى انسان دارد، چگونه مىتوان از آن صرف نظر كرد؟.
بررسى اين آيه و آيه قبل نشان مىدهد: انسان به هنگام قرار گرفتن در جادههاى انحرافى به طور دائم التزايدى فاصله خود را از حق بيشتر مىكند:
نخست، مرحله اعراض و روى گرداندن و بى اعتنائى نسبت به حق است، اما تدريجاً به مرحله تكذيب و انكار مىرسد، باز از اين مرحله فراتر مىرود، و حق را به باد سخريه مىگيرد، و به دنبال آن مجازات الهى فرا مىرسد (نظير اين تعبير در آغاز سوره «انعام»، آيات ٤ و ٥ نيز آمده است).
***