آسمان‌ها قرار داد.
قابل توجه اين كه: اين آيه، به همين صورت بى كم و كاست، در آغاز سوره «يوسف» و «قصص» نيز آمده است، و در همه اين موارد، بعد از حروف مقطعه واقع شده، كه نشان دهنده ارتباط اين «حروف» با «عظمت قرآن» است.
توصيف «قرآن» به «مبين» كه در اصل، از ماده «بيان» است، اشاره به آشكار بودن عظمت و اعجاز آن مى‌باشد، كه هر چه انسان در محتواى آن، بيشتر دقت كند به معجزه بودنش آشناتر مى‌شود.
از اين گذشته، قرآن بيان كننده «حق» از «باطل» و آشكار كننده راه سعادت و پيروزى و نجات از گمراهى است.
***
پس از آن به دلدارى پيامبر صلى الله عليه و آله پرداخته، مى‌گويد: «گوئى مى‌خواهى جان خود را به خاطر اين كه آنها ايمان نمى‌آورند از شدت اندوه، بر باد دهى»! «لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ».
«باخع» از ماده «بخع» (بر وزن بخش) به معنى هلاك كردن خويشتن از شدت غم و اندوه است. اين تعبير نشان مى‌دهد: تا چه اندازه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نسبت به مردم دلسوز و در انجام رسالت خويش اصرار و پافشارى داشت، و از اين كه مى‌ديد تشنه‌كامانى در كنار چشمه زلال قرآن و اسلام، نشسته‌اند و باز از تشنگى فرياد مى‌كشند، ناراحت بود.
ناراحت بود كه: چرا انسان عاقل با داشتن اين همه چراغ روشن باز از بيراهه مى‌رود؟ و در پرتگاه فرو مى‌غلطد و نابود مى‌شود؟
آرى، همه پيامبران الهى اين چنين دلسوز بودند مخصوصاً پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كه اين تعبير كراراً در قرآن در مورد او آمده است.