محتواى سوره شعراء
معروف در ميان مفسران اين است كه: تمام آيات ٢٢٧ گانه اين سوره، جز چهار آيه آخر آن، در «مكّه» نازل شده است. «١»
لحن آيات اين سوره، نيز با ديگر سوره‌هاى «مكّى» كاملًا هماهنگ است، و مى‌دانيم: در سوره‌هاى مكّى كه در آغاز دعوت اسلام نازل گرديد بيشتر روى اصول اعتقادى، توحيد و معاد و دعوت پيامبران خدا و اهميت قرآن تكيه شده، و تقريباً تمام بحث‌هاى سوره «شعراء» پيرامون همين مسائل دور مى‌زند.
در حقيقت مى‌توان محتواى اين سوره را در چند بخش خلاصه كرد:
بخش اول، طليعه سوره است كه از حروف مقطعه، و سپس عظمت مقام قرآن و تسلى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر پافشارى و خيره سرى مشركان و اشاره‌اى به بعضى از نشانه‌هاى توحيد و صفات خدا سخن مى‌گويد.
بخش دوم، فرازهائى از سرگذشت هفت پيامبر بزرگ و مبارزات آنها را با قومشان، و لجاجت‌ها و خيره‌سرى‌هاى آنان را در برابر اين پيامبران بازگو مى‌كند، كه: بعضى مانند داستان موسى و فرعون مشروح‌تر، و بعضى ديگر مانند سرگذشت ابراهيم، نوح، هود، صالح، لوط و شعيب عليهم السلام كوتاه‌تر است.
مخصوصاً در اين بخش، اشاره به منطق ضعيف و تعصب آميز مشركان در هر عصر و زمان در برابر پيامبران الهى شده است كه: شباهت زيادى با منطق