بعد از تكميل اين اوصاف سيزده‌گانه اشاره به اين بندگان خاص خدا با تمام اين ويژگى‌ها كرده و در يك جمع بندى كوتاه پاداش الهى آنان را چنين بيان مى‌كند: «آنها كسانى هستند كه درجات عالى بهشت در برابر صبر و استقامتشان به آنها پاداش داده مى‌شود» «أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا».
«غرفة» از ماده «غرف» (بر وزن حرف) به معنى برداشتن چيزى و تناول آن است، و «غرفه» به چيزى مى‌گويند كه: برمى‌دارند و تناول مى‌كنند (مانند آبى كه انسان از چشمه براى نوشيدن برمى‌گيرد) سپس به قسمت‌هاى فوقانى ساختمان و طبقات بالاى منازل، اطلاق شده است، و در اينجا كنايه از برترين منزلگاه‌هاى بهشت است.
و از آنجا كه «عباد الرحمن» با داشتن اين اوصاف، در صف اول مؤمنان قرار دارند درجه بهشتى آنان نيز بايد برترين درجات باشد.
قابل توجه اين كه، مى‌گويد: اين مقام عالى به اين خاطر به آنها داده مى‌شود كه در راه خدا، صبر و استقامت به خرج دادند، ممكن است چنين تصور شود:
اين وصف ديگرى از اوصاف آنان است، ولى در حقيقت اين وصف تازه‌اى نيست بلكه ضامن اجراى تمام اوصاف گذشته است، مگر بندگى پروردگار، مبارزه با طغيان شهوات، ترك شهادت زور، قبول تواضع و فروتنى، و غير اين صفات بدون صبر و استقامت، امكان پذير است؟
اين بيان، انسان را به ياد حديث معروف امير مؤمنان على عليه السلام مى‌اندازد كه مى‌فرمايد: الصَّبْرُ مِنَ الإِيمَانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ:
«صبر و استقامت نسبت به ايمان همچون سر است نسبت به تن» كه بقاى تن با بقاى سر است؛ چرا كه مقام فرماندهى تمام اعضاء در مغز انسان قرار دارد.
بنابراين، صبر در اينجا مفهوم وسيعى دارد كه: شكيبائى و استقامت در برابر