تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨

١ تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى‌ عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً ٢ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ لَمْ‌يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ‌يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

١- زوال ناپذير و پر بركت است كسى كه قرآن را بر بنده‌اش نازل كرد تا بيم دهنده جهانيان باشد.
٢- خداوندى كه حكومت آسمان‌ها و زمين از آن اوست، و فرزندى براى خود انتخاب نكرد، و همتائى در حكومت و مالكيت ندارد، و همه چيز را آفريد و به دقت اندازه‌گيرى نمود!
تفسير:
برترين معيار شناخت
اين سوره با واژه «تبارك» آغاز مى‌شود كه از ماده «بركت» است و مى‌دانيم، بركت داشتن چيزى عبارت از آن است كه: داراى دوام و خير و نفع كامل باشد.
مى‌فرمايد: «پر بركت و زوال ناپذير است خدائى كه «فرقان» را بر بنده‌اش نازل كرد، تا جهانيان را انذار كند» «تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى‌ عَبْدِهِ لِيَكُونَ