تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩

٦٠ وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمنِ قالُوا وَ مَا الرَّحْمنُ أَ نَسْجُدُ لِما تَأْمُرُنا وَ زادَهُمْ نُفُوراً
٦١ تَبارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّماءِ بُرُوجاً وَ جَعَلَ فِيها سِراجاً وَ قَمَراً مُنِيراً
٦٢ وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً
ترجمه:
٦٠- و هنگامى كه به آنان گفته شود: «براى خداوند رحمان سجده كنيد»! مى‌گويند:
«رحمان چيست؟! آيا براى چيزى سجده كنيم كه تو به ما دستور مى‌دهى؟! و بر نفرتشان افزوده مى‌شود!
٦١- جاودان و پر بركت است آن (خدائى) كه در آسمان منزلگاه‌هائى براى ستارگان قرار داد؛ و در ميان آن، چراغ روشن و ماه تابانى آفريد!
٦٢- و او همان كسى است كه شب و روز را جانشين يكديگر قرار داد براى كسى كه بخواهد متذكر شود يا شكرگزارى كند (و آنچه را در روز كوتاهى كرده در شب انجام دهد و به عكس).