آورده مى‌گويد: «او كسى است كه از آب، انسانى را آفريد» «وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً».
و به راستى، صورتگرى كردن در آب، و چنين نقش بديعى را بر آب زدن دليل بر نهايت قدرت پروردگار است، در حقيقت در آيات گذشته، سخن از پرورش گياهان به وسيله باران در ميان بود و در اينجا سخن از مرحله عالى‌ترى يعنى آفرينش انسان از آب در ميان است.
در اين كه: منظور از آب، در اينجا كدام آب است، در ميان مفسران گفتگو است:
جمعى معتقدند: منظور آبى است كه با خاك آدم مخلوط گشت؛ زيرا مراد از «بشر»، نخستين انسان، يعنى آدم عليه السلام است؛ چرا كه آفرينش او از «طين» يعنى معجونى از آب و خاك بود، به علاوه طبق بعضى از روايات اسلامى، نخستين موجودى كه خدا آفريد، آب بود و انسان را از آن آب آفريد. نكره بودن «بشراً» (انسانى را) گواه اين معنى است.
اما جمعى ديگر، معتقدند: منظور از «ماء» آب نطفه است كه همه انسان‌ها به قدرت پروردگار، توسط آن به وجود مى‌آيند، و با آميزش نطفه مرد «اسپرم» كه در آب شناور است، با «اوول» نطفه زن، نخستين جوانه حيات انسان يعنى اولين سلول زنده آدمى به وجود مى‌آيد.
اگر انسان، مراحل انعقاد نطفه را از آغاز، تا پايان دوران جنينى تحت بررسى و مطالعه دقيق قرار دهد، آن قدر آيات عظمت حق و قدرت آفريدگار را در آن مشاهده مى‌كند كه به تنهائى براى شناخت ذات پاك او كافى است.
گواه اين تفسير، جمله‌اى است كه در ذيل آيه آمده، و شرح آن را خواهيم داد (فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً).