«وَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً».
نقش بادها به عنوان پيش‌قراولان نزول رحمت الهى، بر كسى پوشيده نيست؛ چرا كه اگر آنها نبودند، هرگز قطره بارانى بر سرزمين خشكى نمى‌باريد، درست است كه تابش آفتاب، آب درياها را تبخير كرده به بالا مى‌فرستد، و تراكم اين بخارها در قشر سرد بالاى هوا تشكيل ابرهاى باران‌زا مى‌دهد، ولى اگر بادها اين ابرهاى پر بار را از بالاى اقيانوس‌ها به سوى زمين‌هاى خشك نرانند، بار ديگر ابرها تبديل به باران مى‌گردد، و در همان دريا فرو مى‌ريزد.
خلاصه، وجود اين مبشران رحمت كه به طور دائم در سرتاسر زمين در حركتند، سبب آبيارى خشكى‌هاى روى زمين، نزول باران حيات‌بخش، تشكيل رودها، چشمه‌ها و چاه‌هاى پر آب و پرورش انواع گياهان مى‌گردد.
هميشه، قسمتى از اين بادها كه در پيشاپيش توده‌هاى ابر، در حركتند و آميخته با رطوبت ملايمى هستند، نسيم دل‌انگيزى ايجاد مى‌كنند كه از درون آن بوى باران به مشام مى‌رسد، اينان همچون بشارت دهنده‌اى هستند كه از قدوم مسافر عزيزى خبر مى‌دهند.
تعبير به «رياح» (بادها) به صورت جمع، شايد اشاره به انواع مختلف آنها باشد كه بعضى شمالى، بعضى جنوبى، بعضى از شرق به غرب، و بعضى از غرب به شرق مى‌وزد، و طبعاً سبب گسترش ابرها در كل مناطق روى زمين مى‌شود. «١»
قابل توجه اين كه: در اينجا «ماء» (آب) توصيف به «طهور» شده است كه صيغه مبالغه از طهارت و پاكيزگى است، و به خاطر همين معنى، مفهوم آن پاك بودن و پاك كردن است، يعنى آب هم ذاتاً پاك است و هم اشياء آلوده را پاك