شده، نيز عمق اين مسأله را از ديدگاه اسلام، روشن مى‌سازد، تا آنجا كه كليد بهشت را ترس از خدا، و مبارزه با هواى نفس مى‌شمرد: وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌* فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌:
«اما كسى كه از مقام پروردگار بترسد و نفس خويش را از هواپرستى نهى كند،* بهشت جايگاه او است». «١»
على عليه السلام مى‌فرمايد: «شجاع‌ترين مردم كسى است كه بر هواى خويش پيروز شود» (أَشْجَعُ النَّاسِ مَنْ غَلَبَ هَواهُ). «٢»

در حالات دوستان حق و اولياى پروردگار و علما و بزرگان داستان‌هاى زيادى نقل شده كه: بر اثر ترك هواپرستى به مقامات بلندى نائل شدند كه از طرق عادى غير ممكن بود.
***
٢- چرا از چهارپايان گمراه‌تر؟!
در آيات فوق براى منعكس كردن اهميت مطلب، نخست مى‌فرمايد: آنها كه معبودشان هواى نفسشان است، همچون چهارپايانند، بعد از آن ترقى كرده و اضافه مى‌كند: بلكه از آنها گمراه‌ترند!.
شبيه اين تعبير در آيه ١٧٩ سوره «اعراف» نيز آمده است كه: درباره دوزخيانى كه به حكم استفاده نكردن از گوش و چشم و عقل خود، به چنان سرنوشتى گرفتار مى‌شوند، مى‌فرمايد: أُولئِكَ كَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ: «آنها همچون چهارپايانند بلكه گمراه‌تر»!.
گرچه گمراه‌تر بودن آنها اجمالا روشن است، ولى مفسران بحث‌هاى جالبى