و در حديث ديگرى از بعضى پيشوايان اسلام، مى‌خوانيم: أَبْغَضُ الهٍ عُبِدَ عَلى‌ وَجْهِ الأَرْضِ الهَوى‌: «مبغوض‌ترين و منفورترين بتى كه در زمين پرستش شده است، بت هوا است»!.
و اگر نيك بينديشيم، به عمق اين سخن به خوبى واقف مى‌شويم؛ چرا كه هواپرستى، سرچشمه غفلت و بى خبرى است. چنان كه قرآن مى‌گويد: وَ لاتُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ: «از كسى كه قلب او را غافل از ياد خود كرده‌ايم و پيرو هواى خويش است، اطاعت مكن». «١»
از سوى ديگر، هواپرستى سرچشمه كفر و بى ايمانى است، چنان كه قرآن مى‌گويد: فَلا يَصُدَّنَّكَ عَنْها مَنْ لايُؤْمِنُ بِها وَ اتَّبَعَ هَواهُ: «كسى كه ايمان به قيامت ندارد و پيرو هواى خويش است تو را از ايمان به آن باز ندارد». «٢»
از سوى سوم، هواپرستى بدترين گمراهى است، قرآن مى‌گويد: وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللَّهِ: «چه كسى گمراه‌تر است از آن كس كه از هواى نفس خويش پيروى مى‌كند، و هدايت الهى را نيافته است». «٣»
از سوى چهارم، هواپرستى نقطه مقابل حق‌طلبى است و انسان را از راه خدا بيرون مى‌برد، چنان كه در قرآن مى‌خوانيم: فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ: «در ميان مردم به حق داورى كن و پيرو هوى مباش كه تو را از راه خدا گمراه مى‌كند». «٤»
از سوى پنجم، هواپرستى مانع عدالت و دادگرى است، چنان كه در قرآن