فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٤٧ - عُدول مؤمنين
ديدگاه سومى نيز نقل شده است كه مىگويد: ملاك در هر سه ماه سى روز است. بنابر اين، ماه نخست را تا سى روز از ماه دوم و ماه دوم را تا سى روز از ماه سوم و ماه سوم را تا سى روز از ماه چهارم تكميل مىكند.[١٧]
كمترين مدت عدّه: كمترين زمان متصور براى عدّه طلاق در فرض سه طهر بودن آن ٢٦ روز و دو لحظه است؛ بدين گونه كه زوجه پس از طلاق، لحظهاى پاك باشد وپس ازآن، سه روز ـ حد اقل حيض ـ خون ببيند؛ سپس ده روز ـ كمترين مدت پاكى ـ پاك شود و پس از آن سه روز خون ببيند؛ سپس ده روز پاك شود؛ آنگاه، براى بار سوم حيض ببيند. در اين صورت به مجرد ديدن خون در همان لحظه نخست، عدّه به پايان مىرسد.[١٨] لحظه دوم از عدّه به شمار نمىرود؛ بلكه نشانه خروج از عدّه مىباشد.[١٩] برخى، لحظه دوم را نيز از عدّه دانستهاند.[٢٠]
[٢] عده زن باردار: به قول مشهور عدّه زن باردار پس از طلاق يا فسخ عقد نكاح يا بذل مدّت و يا انقضاى آن، وضع حمل است؛ هر چند در فاصله كوتاهى پس از طلاق صورت گيرد.[٢١] برخى قدما عدّه حامله را هر كدام از سه طهر، سه ماه و وضع حمل، كه زودتر اتفاق بيفتد، دانستهاند؛ با اين تفاوت كه در صورت پيشى گرفتن سه ماه يا سه طهر، زن از عدّه خارج مىشود، ليكن تا پس از وضع حمل حق ازدواج با ديگرى را ندارد.[٢٢]
در پايان يافتن مدت عدّه به وضع حمل، تفاوتى ميان كامل به دنيا آمدن نوزاد و سقط شدن جنين نيست.[٢٣]
[٣] عدّه وفات: عده زوجه در وفات زوج در صورت حامله نبودن، چهار ماه و ده روز است. در اين حكم تفاوتى ميان زوج و زوجه بالغ و غير بالغ و نيز عقد دائم و موقت نيست؛ چنان كه منوط به آميزش نيز نمىباشد. در صورت حامله بودن زن، عدّه او طولانىترين مدت از هر كدام از چهار ماه و ده روز و وضع حمل است. بنابر اين، چنانچه پيش از چهار ماه و ده روز وضع حمل كند، عدّه او، چهار ماه و ده روز و اگر پس از آن باشد پايان عدّه، وضع حمل خواهد بود.[٢٤]