فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٧٩ - طايفه
طبقه اول: پدر، مادر، فرزند و نوه با نبود فرزند. به قول مشهور، نوه با وجود پدر و مادر ميّت ارث مىبرد.
طبقه دوم: پدر بزرگ و مادر بزرگ پدرى و مادرى هرچه بالا روند و نيز برادر و خواهر پدرى يا مادرى يا پدرى و مادرى و فرزندان آنان.
طبقه سوم: عمو، عمّه، دايى، خاله و فرزندان آنان با نبود ايشان، جز يك مورد كه پسر عموى پدرى و مادرى با عموى پدرى باهم باشند. در اين فرض، عموزاده بر عمو مقدم است. از جمله وارثان اين طبقه در صورت نبود افراد ياد شده، عمو، عمّه، دايى و خاله پدر ميّت است[١]( ارث).
از طبقه به معناى دوم در باب حج سخن گفتهاند.
آيا طواف در طبقه فوقانى مسجد الحرام در فرض عدم امكان طواف در طبقه اول، كفايت مىكند؟ ديدگاهها مختلف است. برخى آن را كافى دانستهاند. برخى ديگر با رعايت الاقرب فالاقرب قائل به كفايت آن شدهاند. در مقابل، گروهى آن را صحيح ندانسته و نايب گرفتن براى طواف در طبقه پايين را واجب دانستهاند. برخى در مسئله احتياط كرده و جمع ميان نايب گرفتن و طواف در طبقه دوم را به احتياط لازم دانستهاند. برخى وجوب نيابت را منوط به احراز اينكه طبقه دوم بالاتر از كعبه است كردهاند و در فرض شك در آن، احتياط را در جمع بين طواف از بالا و نايب گرفتن از پايين دانستهاند.[٢]
سعى در طبقه دوم يا زيرين مسعى در صورتى كه احراز شود بين دو كوه است و عنوان سعى بين صفا و مروه بر آن صادق باشد، جايز است.[٣]
به قول برخى، رمى جمره از طبقه دوم نيز جايز است.[٤] برخى آن را خلاف احتياط دانستهاند.[٥]
طبقه به معناى سوم از اصطلاحات علم رجال است كه به مناسبت در فقه استدلالى مطرح شده است. چينش و سازمان دهى برخى كتابهاى رجالى بر اساس طبقات رجال حديث است.