فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٣٥ - فلج
صورت عدم اشتمال بر فساد و حرام، جايز است. بنابر اين، تهيه و ساخت فيلمهايى كه محتواى آنها با آموزههاى دينى منافات دارد و نيزفيلمهاى مذهبى ـ تاريخى، در باره معصومان عليهم السلام و بزرگان دين كه قداست و شئون دينى در آنها رعايت نمىشود و هتك حرمت به شمار مىروند؛ همچنين فيلمهايى كه مصداق نشر و ترويج اكاذيب و اشاعه فحشا است يا موجب سست شدن پايههاى اعتقادى مسلمانان و يا بنيان خانواده مىشوند، حرام است[١]
به تصريح برخى، فيلم بردارى در حال احرام جايز است.[٢]
بازيگرى: بازيگرى زن يا مرد در فيلم اگر مستلزم حرامى نباشد، جايز است و چنانچه مستلزم ارتباط نزديك با نامحرم با كلمات يا رفتار تحريك كننده و هوس انگيز و يا لمس نامحرم باشد، حرام است.
برخى، بازيگرى مردان و زنان نامحرم با يكديگر را مطلقا حرام و مزدى را كه در ازاى آن مىگيرند باطل دانستهاند؛ چنان كه بازيگرى زن در فيلم را در صورتى كه بخواهند آن را براى مردان نمايش دهند، حرام دانستهاند.[٤]
نمايش و پخش: پخش فيلمهايى كه مفسدهاى بر آن مترتّب نمىشود و مستلزم حرام نمىباشد، جايز و پخش و نمايش فيلمهايى كه مفسده دارد، حرام است.[٥]
تكثير و خريد و فروش: تكثير، خريد و فروش و نيز اجاره دادن فيلمهاى آموزنده و جايز، اشكال ندارد؛ ليكن فيلهماى مبتذل و مفسده دار حرام و باطل است.[٦]
نگاه كردن: آيا نگاه كردن به نامحرم در فيلم، حكم نگاه به نامحرم در غير فيلم را دارد يا نه؟ مسئله محل اختلاف است. بسيارى گفتهاند: در صورتى كه نگاه از روى لذت نباشد و خوف وقوع در گناه نيز منتفى باشد و چهره هم چهره زن مسلمانى كه او را مىشناسد، نباشد، اشكال ندارد.[٧]
برخى، حكم تصوير و فيلم را درحليّت و حرمت، تابع حكم اصل آن دانستهاند. بنابر اين، چنانچه نگاه در غير فيلم جايز باشد، مانند نگاه به صورت، در فيلم نيز جايز است و اگر حرام باشد، در فيلم نيز