فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٨٨ - عزوبت
مستحب است خطيب جمعه هنگام ايراد خطبه بر چيزى همچون عصا و شمشير (سلاح) تكيه كند.[١]
از مستحبات سفر همراه داشتن عصا از چوب بادام تلخ است.[٢]
براى كسى كه در جاى آمد و شد مردم نماز مىگزارد يا كسى روبه روى او قرار دارد، مستحب است بين خود و آنان حايلى همچون عصا و تسبيح قرار دهد (ستره).
زمين با شرايطى ته پا و كفش را با راه رفتن بر آن پاك مىكند؛ ليكن پاك شدن ته عصاى نجس و مانند آن محل اختلاف است.[٤]
[١]جواهر الكلام ١١/ ٣٣١ ؛ توضيح المسائل مراجع ١/ ٨٥١
[٢] جواهر الكلام ١٨/ ١٦٣
[٣] ٨/ ٣٩٩ ـ ٤٠١
[٤] الحدائق الناضرة ٥/ ٤٥٥ ـ ٤٥٦ ؛ العروة الوثقى ١/ ٢٤٨ .
عصبانيت غضب
عَصَبه تعصيب
عصبيّت
عصبيّت: جانبدارى يا دشمنى شديد.
عصبيّت عبارت است از طرفدارى و هواخواهى يا دشمنى شديد نسبت به شخص، گروه و يا امرى. از آن به مناسبت در باب امر به معروف و نهى از منكر و شهادات سخن گفتهاند.
در روايات بسيارى از تعصب ورزيدن نهى شده است. در حديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است: «كسى كه تعصب بورزد يا ديگرى به نفع او تعصب ورزد [و او نيز بدان خشنود باشد] ريسمان ايمان از گردنش گشوده [و از قلمرو ايمان خارج] مىشود».[١] از اين رو، عصبيّت حرام است.[٢]
مقصود از عصبيّت حرام و ناپسند، جانبدارى از اعضاى خانواده، ياران و يا قبيله و حزب خود در ظلم و باطل و يا لجاجت در باطل از آن جهت كه آيين او يا آيين پدران و يا خانوادهاش هست، مىباشد. بنابر اين، تعصب در آيين حق و حمايت از آن و نيز حمايت فرد از خانواده يا قبيله خود براى دفع ستم از آنان، امرى پسنديده است[٣] در حديثى از امام سجاد عليه السّلام بدين مضمون آمده است: