فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٤٨ - عُدول مؤمنين
[٤] عدّه ازدواج موقت: عدّه ازدواج موقت پس از اتمام مدت عقد و يا بخشيدن مدت از سوى زوج بنابر قول منسوب به مشهور، دو حيض است. يك حيض، ٤٥ روز و دو طهر از ديگر اقوال در مسئله است.[٢٥]
عدّه غير يائسهاى كه حيض نمىبيند ٤٥ روز است و چنانچه عادتش نا منظم باشد، عدّهاش ـ به تصريح برخى ـ هر كدام از ٤٥ روز و دو عادت كه زودتر اتفاق بيفتد، خواهد بود.[٢٦]
عدّه وفات در ازدواج موقت همچون دائم بنابر قول مشهور چهار ماه و ده روز است. قول مقابل مشهور، نصف مدت ياد شده است. در صورت حامله بودن، عدّه او بيشترين زمان از وضع حمل و مدت ياد شده (چهار ماه و ده روز يا نصف آن) خواهد بود.[٢٧]
[٥] عدّه آميزش به شبهه: آميزش به شبهه همچون ازدواج موجب ثبوت عدّه و عدّه آن همانند عدّه طلاق است.[٢٨]
در آميزش به شبهه چنانچه شبهه از ناحيه مرد باشد، عدّه ثابت است، هرچند زن از حرمت آن آگاه باشد. در صورت عكس، ثبوت عدّه محل اختلاف است.[٢٩]
[٦] عدّه زوجه مفقود الاثر: اگر زوج مفقود الاثر باشد؛ به گونهاى كه هيچ نشانهاى از مرگ و زندگى وى در ميان نباشد و مالى نيز نداشته باشد كه زن از آن ارتزاق كند و كسى نيز مخارج او را نپردازد، به قول مشهور، زن مىتواند به حاكم شرع مراجعه و درخواست طلاق كند.
حاكم شرع از زمان درخواست زوجه ـ به منظور فحص و جست و جوى لازم از وضع زوج مفقود الاثر ـ چهار سال ضرب الاجل تعيين مىكند و در اين مدت هزينه زندگى زن را از بيت المال مىپردازد. در صورت عدم دستيابى به زوج، ولىّ شوهر به دستور حاكم و در صورت نبودن ولىّ، خود حاكم او را طلاق مىدهد و زن به مقدار عدّه وفات، عدّه نگه مىدارد و پس از آن مىتواند ازدواج كند.[٣٠]