فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٠٤ - عنكبوت؛ سوره
«مَحاله» بر چرخ چاهى بزرگ كه با آن آب از چاه كشند و عودى المحاله بر دو چوبى كه چرخ چاه بر آن قرار مىگيرد اطلاق مىشود.[١]
منشأ كاربرد عنوان ياد شده در فقه، حديثى است كه در آن، رسول اعظم صلّى اللّه عليه و آله قطع درختان حرم را براى تهيه پايههاى چرخ چاه مجاز دانستهاند.[٢]
قطعگياهان و درختان حرم و شاخههاى آن جز موارد استثنا شده، حرام است.[٣] از موارد استثنا ـ به تصريح بسيارى از فقها، بويژه متأخران ـ قطع درختان براى تهيه «عودى المحاله» است.[٤] هرچند برخى ـ به دليل ضعف سند حديث وارد شده ـ در جواز آن اشكال كرده و احتياط را در ترك قطع درختان دانستهاند.[٥]
[١]مجمع البحرين، واژه «محل»
[٢] وسائل الشيعة ١٢ / ٥٥٤ ـ ٥٥٥
[٣] جواهر الكلام ١٨ / ٤١٢
[٤] ٤٢٠
[٥] مهذب الاحكام ١٣/ ٢١٣ ـ ٢١٤ .
عوراء
عَوراء: يك چشم( اعور).
عورات مسلمين اطلاع بر عورات
عورت
عورت: قُبُل و دُبُر.
عورت در لغت به آلت تناسلى مرد و زن و نيز آنچه انسان از آشكار شدنش شرم دارد، اطلاق مىگردد. مراد از آن در كلمات فقها قُبُل و دُبُر(دُبُر) است. قُبُل در مرد عبارت است از آلت تناسلى( آلت تناسلى) و بيضتين(بيضه)؛ و در زن آلت تناسلى (فرج). و دُبُر در مرد و زن، حلقه مَخرج مدفوع است.[١] تعريف عورت به قُبُل و دُبُر مشهور ميان فقها است؛[٢] ليكن برخى قدما عورت را به محدوده بين ناف و زانو تعريف كردهاند.[٣]
البته عورت در زن در دو وضعيت نماز و مواجهه با نامحرم تعريفى ديگر نيز دارد كه عبارت است از همه اندام زن جز صورت، مچ دست تا سر انگشتان (كفّان) و مچ پا تا سر انگشتان (قدمان)[٤] از اين رو، برخى عورت زن را به عورت نگاه و عورت نماز تقسيم كرده، عورت نگاه را به قُبُل و دُبُر و عورت نماز و نيز عورت نسبت به نامحرم را به تمامى بدن او جز آنچه استثنا شده تعريف كردهاند[٥]